En 30 juni is de eenzaamste nacht van het jaar, voor mij.
Vier jaar geleden zei ik dat de meisjes weer thuis moesten komen slapen, vroeg ik mijn zwager of hij wilde blijven, wist ik dat 'het' ging gebeuren, hoopte ik nog op een wonder maar rekende ik al niet meer op de uitvoering ervan.
De hele nacht zat ik naast hem. In de wetenschap dat het de laatste keer was dat ik zo naast hem kon zitten.
Af en toe sloot ik mijn ogen en soesde ik een beetje weg. Gauw weer open, wakker worden, zonde van de tijd...! Haha! Zonde... Hoe kon ik zo dom zijn? Dood gaan is jam kerat in de praktijk. Jam kerat, de elastieken tijd die ervoor zorgt dat gisteren vandaag is, vorig jaar het nu, verleden heden.
Vandaag zit ik weer naast hem. Fluister ik geluid- en woordloos 'toe, nog even, lief... nog heel even' en uiteindelijk 'ga maar...'
Vandaag was mijn dag heel anders dan vier jaar geleden, besefte ik toen ik beladen met boodschappen door de zon naar huis fietste.
Vandaag vierden we het (geslaagde) 'partijtje' van onze zesjarige. Vandaag at ik dat wat ik het allerlekkerst vind, met één van mijn beste vriendinnen.
Ik pakte een nieuwe koelkast uit en maakte plannen voor de vakantie.
Het was een dag van opbouw in plaats van afscheid.
Maar nu... nu is de eenzaamste nacht van het jaar aangebroken. En met het risico van een kater heb ik mezelf een fikse bel wijn ingeschonken. Wie weet kan ik daardoor de slaap vatten.
Drie jaar lang zat ik keurig op tijd klaarwakker te zijn voor het moment van sterven. Het is totaal onbelangrijk om op dat moment alert te zijn ('t is tenslotte een nachtelijk uur), dus dit jaar sla ik het over, neem ik me voor. Maar ja, dan moet je wel eerst in slaap vallen, en 'even' vergeten welke ramp zich voltrok...
En voor het geval anderen het vergeten zijn, refeer ik als een Droste-meisje aan Four Weddings and a Funeral, waarin weer gerefereerd werd aan W.H. Auden.
(En graag speciale aandacht voor Hugh Grant, die in sommige films toch sprekend op DE Karel lijkt!)
Er bestaan eenzame, eenzamer en eenzaamste nachten.
En 30 juni is de eenzaamste nacht van het jaar, voor mij.
Vier jaar geleden zei ik dat de meisjes weer thuis moesten komen slapen, vroeg ik mijn zwager of hij wilde blijven, wist ik dat 'het' ging gebeuren, hoopte ik nog op een wonder maar rekende ik al niet meer op de uitvoering ervan.
De hele nacht zat ik naast hem. In de wetenschap dat het de laatste keer was dat ik zo naast hem kon zitten.
Af en toe sloot ik mijn ogen en soesde ik een beetje weg. Gauw weer open, wakker worden, zonde van de tijd...! Haha! Zonde... Hoe kon ik zo dom zijn? Dood gaan is jam kerat in de praktijk. Jam kerat, de elastieken tijd die ervoor zorgt dat gisteren vandaag is, vorig jaar het nu, verleden heden.
Vandaag zit ik weer naast hem. Fluister ik geluid- en woordloos 'toe, nog even, lief... nog heel even' en uiteindelijk 'ga maar...'
Vandaag was mijn dag heel anders dan vier jaar geleden, besefte ik toen ik beladen met boodschappen door de zon naar huis fietste.
Vandaag vierden we het (geslaagde) 'partijtje' van onze zesjarige. Vandaag at ik dat wat ik het allerlekkerst vind, met één van mijn beste vriendinnen.
Ik pakte een nieuwe koelkast uit en maakte plannen voor de vakantie.
Het was een dag van opbouw in plaats van afscheid.
Maar nu... nu is de eenzaamste nacht van het jaar aangebroken. En met het risico van een kater heb ik mezelf een fikse bel wijn ingeschonken. Wie weet kan ik daardoor de slaap vatten.
Drie jaar lang zat ik keurig op tijd klaarwakker te zijn voor het moment van sterven. Het is totaal onbelangrijk om op dat moment alert te zijn ('t is tenslotte een nachtelijk uur), dus dit jaar sla ik het over, neem ik me voor. Maar ja, dan moet je wel eerst in slaap vallen, en 'even' vergeten welke ramp zich voltrok...
En voor het geval anderen het vergeten zijn, refeer ik als een Droste-meisje aan Four Weddings and a Funeral, waarin weer gerefereerd werd aan W.H. Auden.
(En graag speciale aandacht voor Hugh Grant, die in sommige films toch sprekend op DE Karel lijkt!)
Als dat geen lange 1 minuut 42 is, weet ik het ook niet meer. Kun je nagaan hoe lang 4 jaar is...
6 opmerkingen:
((hug))
.. stop the clocks from ticking.., for he was my north, my south, my east, my west..
Mooier kan ik het niet zeggen, maar hoe verdrietig is het ! Groeten, Jeanette (nieuw op dit blog en weduwe sinds 1 maand)
Mijn eenzaamste nacht is de nacht ervoor, een jaar geleden overleed mijn man in zijn slaap. Hoe kan ik dan slapen terwijl ik het juiste moment niet weet?
Ik heb zojuist je boek gelezen als kinder/rouwtherapeute.
Interessant, moest ervan huilen, sommige stukjes zorgde voor irritatie en het kostte even voor ik kon accepteren dat er eigenlijk geen goede troostwoorden bestaan.
Er simpelweg zijn.
Het heeft me weer een uitgebreidere kijk gegeven,
Dank daarvoor.
Een virtuele knuffel, ook voor je 3 fanatstische kinderen...
goede start
Your blog keeps getting better and better! Your older articles are not as good as newer ones you have a lot more creativity and originality now keep it up!
Een reactie posten