Omhelzing

Kritiek, ook kritiek die je zelf als onterecht ervaart, maakt een hoop in een mens los.
Al dagen zit m’n hart hoog in mijn keel en gaan mijn gedachten voortdurend en onwillekeurig terug naar de laatste fase van Karels leven.
De emoties zijn rauw - dit deel van mijn leven heb ik nooit eerder langdurig overdacht. Ik leefde, en ervaarde een overdonderende hoeveelheid prikkels en emoties, en ging elke dag gewoon dóór.
Geen tijd om na te denken over wat ik voelde, want het volgende kondigde zich al weer aan.
Geen tijd.
Eerst zorgen. Eerst rouwen. Eerst de kinderen. Eerst…

Maar nu komen de andere dingen niet langer eerst. Zelfs de kinderen komen niet langer eerst.
Ruw, rauw, hard en ongewild komt het verleden voortdurend op me af. En dat komt mijn moederschap niet ten goede.
Ik ontdek dat razernij van een ander moeilijker te hanteren is dan verdriet om en verlies van een ander.
Mijn gedachten malen. Wat is waarheid? Is mijn waarheid net zo belangrijk als die van een ander? Mag ik wel boos zijn (want verwijt de pot dan de ketel niet)? Wat moet ik me aantrekken? Is het erg dat iemand zo’n hekel aan mij heeft? Is het erg dat mijn handelen zo negatief wordt beoordeeld? Is het erg dat IK zo negatief wordt beoordeeld?

Ik maal en maal, en opnieuw ben ik een verdrietige en ongeduldige moeder. Opnieuw voel ik me kwetsbaar en niet opgewassen tegen de taak drie kinderen alleen op te voeden. Opnieuw voel ik me eenzaam en alleen.
Het helpt niet dat de surprises van groep 6 qua artistiek niveau veel weg hebben van kunstwerken die in Tates Art Gallery niet zouden misstaan.
Ik dacht dat Bobbie haar surprise zelf moest maken, en dat ik moest begeleiden. Ik ben schromelijk tekortgeschoten - alweer, voor mijn gevoel...
Onze surprise ziet eruit zoals mijn surprises vroeger.
Ik ben oud geworden. Vroeger, altijd begin ik maar over vroeger.

En dan komt er op het schoolplein plotseling een moeder naar me toe.
‘Karin, mag ik je even omhelzen?’ vraagt ze, en ze voegt de daad bij het woord. Ze slaat haar armen om me heen, legt haar hoofd tegen het mijne en knijpt even haar armen samen. Het is een stevig gebaar, en ik krijg er tranen van in mijn ogen.
‘Dat moest ik gewoon even doen. Gewoon… dan weet je wel waarom.’
Even later loop ik huilend van het schoolplein naar huis.
Want wat ze precies met die omhelzing bedoelde weet ik niet. Ik kan het niet in woorden vangen.
Maar dat ene korte gebaar, van minder dan tien seconden - daarin lag acceptatie en erkenning besloten.
Ik ben eigenlijk niet zo’n hugger - behalve als het zo gemeend is als het nu was.
Vanavond is het pakjesavond. Ik heb er zin in. Maar mijn grootste pak(kert) heb ik al gehad…