vrijdag 19 september 2008

Je mag me altijd bellen...

De afgelopen dagen vielen me twee verrassingen ten deel.
Allereerst ontdekte ik dat Je mag mij altijd bellen, 1001 dagen van rouw al twee weken na verschijning zomaar op 2 in de Bestseller 60 van het CPNB staat!
Een vriendin wist me te melden dat ik in de krant op 2 stond, maar voor ik het kon nazoeken werd ik al gebeld door Boekblad die graag wat vragen wilden stellen nu mijn boek zo hoog in de bestsellerlijst was binnengekomen. En omdat iedereen vanwege de titel vermoed dat je mij altijd mag bellen, is dat precies wat ze deden. Op twee mobiele nummers en mijn vaste telefoon tegelijk, probeerden verslaggevers en uitgeverij mij te bereiken. Uiteraard... was ik in gesprek!!
Of ik het succes kon verklaren?was een vraag.
Nou, een beetje, denk ik. Want uit de reacties van lezers is wel gebleken dat er behoefte is aan een boek zoals dit. En de titel is dus inderdaad goed gekozen. En de vormgever heeft mooi werk afgeleverd. En het boek voelt goed...
Maar toch vind ik het ook moeilijk te bevatten, dat juist dit boek doorstormde naar de tweede positie op de bestsellerlijst. Want eerlijk is eerlijk, non-fictie over ROUW is nu niet echt een voordehandliggende bestseller.
Wat je hoopt als je zo'n boek schrijft, is dat het z'n weg vindt, dat een (bescheiden) aantal mensen er iets aan heeft, dat het bij hen teweeg brengt wat Death and how to survive it bij mij deed...
En alles wat je verder hoopt is wishful thinking - in ieder geval niet iets waar je op mag rekenen. En dus heerste hier gisteren een feestelijke stemming toen ik tot me door had laten dringen dat Je mag me altijd bellen onverwacht succesvol bleek.

Vandaag viel mij de tweede verrassing ten deel, nadat ik (alweer) was gebeld, en te horen had gekregen dat mijn website onvindbaar was...
Ik besloot wat te gaan doen aan het feit dat sommige mensen mijn site niet kunnen vinden. Zij typen namelijk Je mag ME altijd bellen.com in, in plaats van Je mag MIJ altijd bellen.com , een detail, maar daardoor is de site onvindbaar. Dit probleempje leek me snel genoeg door mij verholpen. Ik besloot namelijk er nog een paar tientjes tegenaan te gooien en ook Jemagmealtijdbellen.com te registreren... Maar, de oplettende lezer raadt het al - dat ging niet!

De een of andere vanMaanen of één van zijn companen bij twitstat.com dacht na het bekijken van Knevel en Van den Brink slim te zijn, toen hij ontdekte dat mijn website JemagMEaltijdbellen.com nog niet eens in de lucht was!! Het uilskuiken had niet goed opgelet en een verkeerd adres ingetypt, maar dat doet even niet terzake. De eejit besloot een slaatje te slaan uit wat hij voor mijn dommigheid hield, en claimde de domeinnaam die ik volgens hem wilde hebben... zodat hij die aan mij zou kunnen verkopen, vermoed ik.
En daar, dames en heren, zakt mijn broek nu van af. Wat een ongelooflijk cynische, onaardige, geldbeluste en arrogante kwallenbakken lopen er toch rond!
Brrr. Ik heb besloten dat vanMaanen kan stikken in zijn domein. Weg investering, vanMaanen. Inderdaad zoeken veel mensen naar Jemagmijaltijdbellen.com maar ik heb er het volste vertrouwen in dat ze via dit blogje nu wel terechtkomen waar ze horen... en dat is niet bij twitstat of een lege pagina (%&$&#*$&%*&!!!) maar gewoon op mijn site!

5 opmerkingen:

Fleur zei

(heb volgens mij mijn reactie op dit stukje bij een ander stukje gezet (bloos bloos), kan het natuurlijk niet zien en weghalen...dus dan maar even zo)

Anoniem zei

Die staat inderdaad bij Heaven.com , maar toch bedankt!
Karin

Patrick zei

Beste Karin,

Ik vind het niet vreemd dat je boekje op nummer twee staat. Als ik, als man en zonder kinderen, ook geraakt ben door jouw schrijven en de herkenbaarheid ervan, kan ik mij niet voorstellen dat dit niet voor heel andere rouwenden en hun omgeving zou opgaan.

Dank je wel voor een fijn boekje. Ik heb het gelezen, ik heb erbij gehuild en gelachen. Ik geef het door aan mijn familie en vrienden.

Dank je wel.

Met vriendelijke groet,

Patrick Andriessen

Anoniem zei

Met herkenning en ontroering heb ik het boek gelezen en het verbaast me niks dat het boek een warm onthaal heeft gehad. Al ben ik zelf gelukkig geen weduwe, ik herken veel uit het boek bij vriendinnen en kennissen die wel door dat moeilijke rouwproces heen moeten.
Wat mij tegenwoordig zo stoort bij begrafenissen en crematies is dat het leven zo nodig gevierd moet worden, soms met champagne en sushi, terwijl je weet dat na al die inventieve dapperheid, die mensen ook in dat grote diepe gat zullen vallen en heel veel tijd, een jaar of drie, nodig zullen hebben om er weer uit te komen. Daarom alleen al is dit een fantastisch boek, het beschrijft de rauwe werkelijkheid na de "viering". (Ja, ik begrijp best dat mensen in hun wanhoop en verdriet alle vrijheid mogen hebben om te doen wat zij op dat mement passend en juist achten.)

Anoniem zei

Beste Karin,
Met drie kleine kinderen alleen achterblijven. Dag in dag uit door dat verdriet heen bijten én dat van hen opvangen. Héél zwaar werk, je verdient het dat dit boekje- waarin je die rauwe werkelijkheid schetst- een succes is geworden en ik wens je nog heel veel gelukkige jaren ! AnnA